“ بچه لوس اغلب محصول محیط خویش است . اگر همیشه تسلیم می‌شوید اکنون وقت آن است که تغییر رویه بدهید .”
متخصصان معتقدند بچه‌ها همان طور که با هر چیزی از قبیل اسباب‌بازی ، شکلات یا آزاد گذاشتن زیاد از حد ممکن است لوس شوند در هر مرحله‌ای ازرشد نیز امکان لوس شدن آنها وجود دارد به همین دلیل والدین باید با چگونگی رفتار کودک در هر سنی بیشتر آشنا شوند تا هر عملی را به حساب لوس شدن او نگذارند. تقریبا در بیشتر طول سال اول زندگی کودک لازم نیست نگران لوس شدن کودک باشیم. تا قبل از ۱۲ ماهگی بچه‌ها مهارت تحمیل کردن خودوتحت تاثیر قرار دادن آگاهانه دیگران راندارندولی وقتی هم کودک به سن نوپایی می‌رسد اوضاع قطعا مبهم‌تر می‌شود که کج خلقی بر سر هر چیزی به اتفاق هر روزه تبدیل می‌شود اما این نشانه یک بچه نازپرورده یا لوس نیست بلکه بخش کاملا به هنجاری از رشد کودک است. لوس کردن بچه‌ها معمولا از چیزهای کوچک شروع می‌شود مثل دادن یک شکلات اما به تدریج به شکل آفتی از کج خلقی وزیاده خواهی در می‌آید. بسیاری از افراد تا به حال با کودک لوس برخورد کرده‌اند که کمدی پر از اسباب بازی دارد اما روانشناسان می‌گویند مسئله مقدار اسباب‌بازی بچه‌ها نیست بلکه طرز رفتار اوست. لوس کردن برای والدین کودکان نوپا هم مفهوم گیج کننده‌ای دارد زیرا کودک برای هر چیزی قشقرق راه می‌اندازد بنابراین شناخت رفتار کودک با زمانی که لوس‌بازی در می‌آورد کاملا مشکل است .
بنابراین باید به تسلیم شدن دایمی به خواست کودکان بی‌توجه بود. راه‌های زیادی برای مقابله وجود دارد که مثلا می‌توان با دادن توضیحی مختصر احساسات کودک را تصدیق کردو توضیح دادکه چرا نمی‌توان به خواست کودک توجه کرد. یا راه دیگر نرمش وهمراهی با حس خیال پردازی کودک است حتی نمی‌توان کودک را تشویق کرد تا فهرستی از خواسته‌هایش را برای شما بگوید اما شما به خرید یکی ازآنها اقدام کنیدو برای بقیه خواسته‌های بچه دلایل قانع کننده‌ای بیاورید.