۱) برای کاستن از میزان اطاعتهای محض و عاری از تفکر و اراده، فرزندتان را با روش انجام وظایف خودش آشنا سازید.
۲) به جای انتقال اندیشه‌های خودتان به کودکان، آنها را با روش اندیشیدن آشنا سازید.
۳) به عملکرد و رفتار فرزندتان می‌توانید ایراد بگیرید و اعتراض کنید، ولی به شخصیت او هرگز لطمه‌ای وارد نسازید..
۴) با مقدار محدودی بی‌اعتنایی بین هر قهر و آشتی از تکرار خطاها جلوگیری کنید.
۵) مسئولیت تربیت فرزندان کوچکتر را به فرزندان بزرگتر واگذار نکنید.
۶) بدون شناخت کودکان را هدایت نکنید. سعی کنید توقع خانواده از توان فرزند فراتر نرود.
۷) سعی کنید توقعات شما از فرزندتان با توان هوشی، عاطفی، اجتماعی و جسمی فرزندتان هماهنگ باشد.
۸) به فرزندتان مسئولیت بدهید تا او احساس ارزش و اهمیت کند و مسئولیت کارهایش را به عهده بگیرد.
۹) پاسخ اکثر سوالات کودکان را از خودشان بپرسید و از ارائه راه حل سریع خودداری کنید.
۱۰) سعی کنید فرزندانتان اشتباهات خودشان را امری عادی تلقی نکنند.