زمانی که با رفتارهای مطلوب کودک را تشویق می‌کنید، به او کمک کرده‌اید تا با خود سنجی و خود ارزیابی، احساس خود ارزشمندی کند و به خود و نفسش اعتماد پیدا کند.
به فرزندتان بگویید که چه رفتارهایی شما را خوشحال می‌کند و از او چه انتظارهایی دارید.
برای مثال وقتی مهمان آمد، شما رفتار خوبی داشتید، وقتی من با تلفن صحبت می‌کردم شما به آرامی بازی می‌کردید. در روانشناسی از روش‌های تشویق‌کردن به عنوان روش‌های تقویت کننده یاد می‌شود.
این روش‌ها هر کدام می‌تواند اثر تشویقی داشته باشد. دادن مسوولیت، پاسخ دادن به تلفن، تلفن کردن، اضافه کردن زمان بازی، مشاهده فیلم مورد علاقه، پارک رفتن، مهمانی رفتن و گاهی اوقات با ارائه تقویت‌کننده‌های کلامی می‌توان کودک را تشویق کرد و مورد تایید قرار داد، مانند: آفرین، خیلی خوب، کاری که کردی مرا خوشحال کرد، تو موجب افتخار من هستی، من از این کار تو راضی هستم، کار تو بهتر شده و داری پیشرفت می‌کنی. همواره باید به کودک کمک کرد تا ارتباط میان دریافت پاداش و رفتارش را بفهمد و بداند نابرده رنج، گنج میسر نمی‌شود.
به‌طور کلی هدف تعلیم و تربیت، افزایش و گسترش رفتارهای مطلوب و کاهش و از بین بردن رفتارهای نامطلوب است و این مهم محقق نمی‌شود مگر از طریق به‌کاربردن تقویت‌کننده‌ها به طریق درست و مناسب. البته فراهم‌کردن شرایطی که کودک به خود تشویقی بپردازد از اهمیت خاصی برخوردار است.بنابراین: تشویق، تایید و تحسین رفتارهای مطلوب کودک یا نوجوان و تقویت نقاط قوت او مهم‌ترین روش برقراری ارتباط با کودک یا نوجوان است.