تنبیه برای یک کودک غالباً به این معناست که او چه کار نباید بکند، اما تنبیه هرگز به او نمی گوید به جای این کار، چه کار دیگری انجام دهد !
اکثر والدین برای تغییر رفتارهای ناپسند کودک خود هر نوع تنبیهی را تجربه می کنند به امید این که شاید او تغییر کند و در نهایت هم هیچ اتفاقی نمی افتد. روانشناسان معتقدند تنبیه های معمول در خانواده ها هرگز یک راه جایگزین و بهتر را در اختیار کودک قرار نمی دهد. از دید علم روانشناسی تنبیه مؤثر چنین ویژگی هایی دارد:
ـ قبل از آن باید به کودک اخطار داده شود.
ـ با پیگیری همراه باشد، نه این که تنها برای یکبار کودک در صورت خطا کردن تنبیه شود و دفعه آینده با هیچ واکنشی مواجه نشود. چنین عکس العملی او را گیج می کند.
ـ سریع انجام شود و نه با تأخیر، تا کودک بداند دقیقاً به چه علت تنبیه می شود.
ـ هرگز بدنی نباشد.
ـ همواره در کنار تنبیه، راه درست و واکنش صحیح به کودک معرفی شود تا جایگزین رفتار اشتباه او شود.
ـ همه کودکان از تنبیه می ترسند، اما اگر این مسئله برای آنها مبدل به یک واکنش تکراری شود، نه تنها کوچک ترین تأثیری در رفتار آنها نخواهد داشت، بلکه موجب شدت گرفتن رفتارهای ناخوشایند آنان می شود. پس قبل از این که اقدام به تنبیه کودک کنید، به چنین مسائلی توجه کنید.