برخی از رفتارهایی که والدین باید در مورد فرزندان خود به آنها توجه ویژه ای داشته باشند:
▪ به کودک خود برچسب نزنند.
▪ او را با کودکان دیگر مقایسه نکنند.
▪ بیش از حد توان او از او انتظار نداشته باشند.
▪ طبیعت کودک خود را (درون گرا و برون گرا) نفی نکنند.
▪ از حمایت بیش از حد کودک خود بپرهیزند.
▪ به جای او تصمیم نگیرند و به جای او مشکلاتش را حل نکنند.
▪ از احساس دلسوزی، ترحم و مداخله حمایت گرانه پرهیز کنند.
▪ از محکوم کردن او در نزد دیگران به ویژه همسالان اجتناب کنند.
▪ همه خواسته ها و توقعات فرزند خود را برآورده نکنند.
▪ تا حد امکان او را تنبیه بدنی نکنند.
▪ از کلمات توهین آمیز و سبک پرهیز کنند.
▪ حس انتقام و کینه توزی را به او القا نکنند.
▪ قوانین و مقررات مدرسه را در نزد کودک به تمسخر نگیرند.
▪ مشکلات عاطفی کودک را در نزد او بیان نکنند.
▪ از پاداش هایی که جنبه رشوه و باج خواهی دارد، پرهیز کنند.
▪ از آموزش های زودرس و یا دیررس، به ویژه در مسائل جنسی، به کودکان پرهیز کنند.
▪ از سرکوب نیازهای کودکان خودداری کنند.
▪ با همه فرزندان خود با روش یکسان برخورد نکنند و انتظار یکسان نیز نداشته باشند.
▪ در برابر کودک از نزاع و درگیری بین خود و همسرشان خودداری کنند.
▪ از یاری کردن دایمی کودک در انجام تکالیف درسی او خودداری کنند.
▪ از جهت دادن و برجسته کردن استعدادهای خاص او زودتر از موعد خودداری کنند.
▪ سؤالات و کنجکاوی های مربوط به مسائل جنسی او را سرکوب نکنند.