از زمانی كه جنین می‌بیند، می‌شنود و حس می‌كند، در تمام دوران جنینی و نه فقط پس از زایمان، پدر باید نقش پدری و ارتباط خود با فرزندش را خیلی زود و نه از چند سالگی ایفا كند.
امروزه در بسیاری از كشورهای دنیا، در طول بارداری مادران برای پدران نیز كلاس‌های آموزشی برپا شده و حتی حضور پدر در زمان زایمان نیز لازم است. مطالعات نشان داده است كه پدرانی كه در زمان زایمان در كنار همسر خود هستند، بهتر می‌توانند به فرزند خود توجه كرده و احساسات خود راجع به او را توصیف كنند. حضور پدران، باعث كاهش مشكلات زایمان و عدم احساس تنهایی مادر و كمك به سلامتی مادر و فرزند می‌شود. این مساله همان نقش حمایت پدری است كه از قدیم نیز وجود داشته است. پدر و مادر هر دو دوست دارند به فرزندی كه در ایجادش موثر بوده‌اند، گره بخورند و همواره با او باشند. رسیدن به این مساله با تلاش‌های قبل از زایمان شروع می‌شود و همواره ادامه خواهد داشت.
در آغوش گرفتن كودك در لحظات اولیه تولد توسط پدر نیز ارتباط نزدیكی را بین پدر و فرزند برقرار می‌سازد. در مطالعات دیگری ثابت شده است كه پدران از نظر پایش سلامتی نوزاد، بروز خفگی و… می‌توانند موثرتر از مادران باشند.
● سوال این است كه واقعاً مشاركت پدران در ماه‌های اول تولد و دوران جنینی چه نقشی در سلامتی فرزندان خواهد داشت؟
بررسی‌های علمی می‌گویند هر چه مشاركت پدر در دوران جنینی و دو ماهه اول پس از تولد بیشتر باشد، رشد اجتماعی كودك در آینده بیشتر خواهدبود و در صورتی كه این روند تا شش ماهگی حفظ شود، مهارت‌های حركتی نوزاد را افزایش خواهد داد.